بسم الله الرحمن الرحيم

خداي عالم خود را به عنوان حق مطلق و نامحدود معرفي ميکند: ﴿ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقّ﴾[1] و در مقابل حق يعني خداي عالم هيچ حقيقتي وجود ندارد هر چه که هست محکوم به عدم و نيستي است، او هستي مطلق است و در مقابل او جز نيستي چيز ديگري نيست. اما آنچه از او صادر ميشود به عنوان نماينده، ظهور و جلوه حق، اموري است که بايد آنها مورد توجه باشد و هر چه که از حق(سبحانه و تعالي) صادر نشده است و جدا نشده است ميشود باطل و امر ناصحيح.

خداي عالم ميفرمايد که ﴿الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ﴾[2] حق آن امري است که از ناحيه خداي عالم صادر شود، چون جز خدا حق نيست و جز خدا مصدر حق نيست و خداي عالم حق را در نظام هستي در دو بال تکوين و تشريع قرار داده است و وحي را و قرآن را به عنوان ظهور حق معرفي کرده است که ترديدي در آن نيست. براي اينکه حق مستقر و ثابت شود و جامعه از حق برخوردار شود و در مسير حق به حقانيت برسد و متحقق به حق شود، بايد مبارزه بين حق و باطل شکل پيدا کند. يکي از بارزترين مبارزههاي بين حق و باطل مبارزهاي است که سالار شهيدان حسين بن علي در جريان مبارزه عليه ظلم و ستم و بيدادگري در عصر و روزگار خودشان انجام دادند.

مبارزه با ظلم و اثبات حق طبعاً با دشواريهايي همراه است با صعوبتهايي همراه است احياناً مظلوميتهايي، محجوريتهايي، قتل و غارتهايي همان گونه که نسبت به سالار شهيدان حسين بن علي انجام شد بدترين و زشتترين و قبيحترين حرکتهايي که از جبهه باطل عليه حق ميشود که انجام شود انجام شد؛ يعني وقتي عمر سعد ملعون تصميم گرفت که بدن مطهر ابي عبدالله را زير سمّ ستوران بگيرد ميخواست آن بدن خاکمال شود. انديشه باطل امويان اين بود براي اينکه اين فکر و انديشه حسين بن علي با خاک يکسان شود بدن را با خاک يکسان کنند. فکر ميکردند که اگر سر از بدن جدا شود و بدن زير سمّ اسب برود، اين باعث ميشود که اين انديشه هم از بين برود، در حالي که اراده الهي اين است که حسين بن علي نور خداست و نور خدا خاموش شدني نيست.

نکتهاي که قابل توجه است اين است اين حرکت که عليه ظلم و ستم بوده، با مظلوميت همراه است با محجوريت همراه است با سوزاندنِ درِ خانه همراه است با سيلي زدن همراه است همه اينها وجود دارد و ما که پيروان مکتب سالار شهيدان حسين بن علي و مکتب علي بن ابيطالب(عليه السلام) هستيم اين مبارزه با ظلم را به عنوان يکي از روشهاي اصلي در حيات خودمان داريم و در سايه اين مبارزه با ظلم هرگونه مظلوميت و محجوريت را که ميبينيم در مقابل آن حزن و اندوه و عذاب و ماتم داريم.

جامعه اسلامي ما بايد بداند که عزاداري منهاي فرهنگ مقاومت و ظلمستيزي معنا ندارد. يک نوع گريه عاطفي کردن و عزاداري کردن و احياناً در جبهه حق خود را در مسير حزن و اندوه قرار دادن بدون اينکه مقاومت را بتوانند در خود ايجاد کنند اين يک امر کماجر و کمثوابي است. فرهنگ عزاداري ما با فرهنگ مقاومت ما عجين و همراه است و آميخته است همان گونه که در زيارت عاشورا ما ميبينيم از يک طرف نفرين و لعن نسبت به دشمنان، از آن طرف هم گريه و اشک و آه است. اميدواريم که جامعه ما فرهنگ عزاداري را در متن اصل اصيل مقاومت ببينند و تقويت کنند.

«و السلام عليکم و رحمة الله و برکاته»

[1] . سوره لقمان، آيه30.

[2]. سوره آل عمران، آيه60.